HOME

عبادت ياران مهدى(ع)

آنان پارسايان شب اند كه تا بامدادان به ذكر و راز و نياز و بر قيام و قعودند. آتـش عشق به معشـوق و معرفت به ذات بارىتعالى خواب را از ديدگان آنان ربوده است:

جز خم ابــروى دلــبر هيــچ محــرابى ندارم

جز غم هجران رويــش مــن تــب و تابى ندارم

گفتم انـدر خــواب بينــم چهـره چون آفتابش

حسرت اين خواب در دل ماند چـون خوابى ندارم

سـر نهم بر خاك كويش, جان دهم در يـاد رويش

سر چه باشد, جان چه باشد, چيز نايابى ندارم

مـردانـى كه شب هنگـام زمزمه تلاوت قـرآن و ذكـر منـاجـاتشـان, هـم چـــون صـداى زنبـوران عسل درهـم پيچيـده و هيبت الهى آن ها را به قيام واداشته و بـامـدادان سـوار بـر مـركب ها شـونـد, آنـان راهيان شب انـد و شيـران روز.

گفتيـم همه ايـن عبادت ها و نيايـش ها, رشادت ها و شهامت ها و... از ايمان يك فرد مـومـن سرچشمه گرفته و اوصاف بارزى از معرفت و ايمان نهفته در قلب او است.

 كه در ايـن اعمال ظهور مـى يابد و هر چند درجه ايمان فزونـى يابـد در ايـن اعمال نيز فزونـى خواهد يافت و هيچ امرى سد راه آنان نخـواهد شد, نه تنها جهاد و كـوشـش آن هـا را از عبادت و راز و نيـاز به درگـاه الهى بـاز نمى دارد, بلكه ايـن تلاش ها سبب مـى گردد تا حلاوت ايمان بيـش تـر در كام خـود چشند و همه رفتارهاى خـود را رنگ و جلـوه الهى دهنـد كه چه رنگـى بهتر از رنگ الهى: ((صبغه الله و مـن احسـن مـن الله صبغه و نحـن له عابـــدون)).