HOME

تحريم عوامل فساد

از ديگر راه كارهاي اسلام براي حفظ سلامت جامعه و اعتماد متقابل مردم با يكديگر، تحريم اعمالي است كه سلامت جامعه را به خطر مي افكند. اسلام از يك سو با تحريم اعمالي همچون دروغ، غيبت، تهمت، قمار، سرقت و مقرركردن كيفر براي برخي از آنها حد و مرزي براي رفتارهاي اجتماعي قرارداده و از سوي ديگر، افشاي گناهاني را كه سبب دريده شدن پرده عفت عمومي مي شود جرم دانسته است.

از ديدگاه اسلام، توبه كردن از گناهاني كه با حقوق مرتبط نيست. بلكه از حقوق الهي است- بر اعتراف نزد قاضي و حاكم شرع اعتراف و تقاضاي پاك شدن فرمود: اگر پوشانده بود و توبه مي كرد برايش بهتر بودالبته تحريم عوامل فساد و امر به اجتناب از آن ها بدان معنا نيست كه فرد گوشه گيري را اختيار كند و از جامعه دور شود. حضرت محمد(ص) در سخنان خود گوشه گيري را فاقد ارزش دانسته و جداشدگان از جماعت مسلمانان از دايره اسلام خارج شمرده است. هيچ رهبانيت و گوشه گيري در اسلام نيست به راستي خداوند بلند مرتبه بر ما رهبانيت قرار نداده است. رهبانيت امت من همان جهاد در راه خداست.

در جايي ديگر مي فرمايد: هر كس از جماعت مسلمانان جدا شود، قيد اسلام را از گردن خود برداشته است.