HOME

ستاره‏هاى دنباله‏دار

در برخى از روايات طلوع ستاره‏هاى دنباله‏دار از علايم ظهور به حساب رفته است چنان‏كه اميرالمؤمنين(ع) مى‏فرمايد: «و طلوع الكواكب المذنبة واقتران النجوم‏».

همچنين فرمود: «و بدا لكم النجم ذوالذنب من قبل المشرق و لاح لكم القمر المنير فاذا كان ذلك فراجعوا التوبة‏».

«يعنى براى شما ستاره دنباله‏دارى از جانب خاور آشكار و ماهتاب پرفروغى ظاهر مى‏شود در اين هنگام به توبه باز گرديد، و در برخى از علامات، ظهور ستاره دنباله‏دار را در نزديك جدى به نگارش آورده‏اند».

علامه مجلسى(قدس‏سره) ذيل كلام اميرالمؤمنين(ع) مى‏نويسد:

گفته شده است اين سخن اشاره است‏به ستاره دنباله‏دارى كه در سال‏839 هجرى پديد آمد، درحالى كه خورشيد در اوايل ميزان[مهرماه] بود، اين ستاره ذوذنب نزديك مجموعه ستارگان «اكليل شمالى‏» بود، سپس به تدريج از نور آن كاسته و پس از هشت ماه به‏طور كلى محو گرديد.

در زمان ما[مجلسى دوم] در سال 1075 ستاره دنباله‏دارى بين مشرق و قبله

مشاهده گشت كه داراى طلوع و غروب بود، حركت آن سريع و از مغرب به

مشرق(توالى) بود و پس از دو ماه ناپديد شد، ليكن نمى‏توان گفت مراد آن حضرت حتما اين زمانها بوده است