HOME

آسيب شناسى انتظار

در مورد آسيب شناسى انتظار نيز بحث هايى مطرح است. انتظار و وجود امام را بايد از تخيلات و اوهام دور نگه داريم. حفظ و حراست عقلانى و منطقى يكى از وظايف ماست. متإسفانه مفهوم انتظار مى تواند با خرافات آميخته شود و مشكل ايجاد كند. يكى از بيمارىهايى كه ما در دنياى روان شناسى داريم, ((رفرنيك)) است; ايجاد نوعى هذيان و توهمات گوناگون. يكى از شكل هاى هذيان اين است كه انسان خودش را جاى آدم هاى بزرگ بگذارد. آدم هاى رفرنيك خود را جاى امام زمان(عج) مى گذارند و گاهى خود همين آدم ها بشارت هايى در مورد امام زمان مى دهند. ما به خاطر تخصص مان, رفتارهاى فرد را متوجه مى شويم. چند روز پيش, وقتى از دانشگاه بيرون مىآمدم, شخصى را ديدم كه تيپ خاصى داشت كه اگر كسى اين بيمارى را نشناسد فكر مى كند اين شخص فرد مومن و متقى است و از روى آگاهى پيام مى دهد.

ديدم وارد شد و وسط دانشكده ايستاد و دور سرش هم چيزى بسته بود. گفت: امام زمان(عج) نيمه ى شعبان ساعت دوازده و يك دقيقه ظهور مى كند .

اين حريم, حريمى است كه با بيمارى و تخيلات و اوهام همراه است. كم ترين آمارى كه در بيمارى روانى در همه گيرشناسى ها بررسى كرده اند, اين است كه حدود بيست و چهار درصد مردم, نوعى بيمارى روانى دارند. بيمارى روانى ديوانگى نيست; چيزهايى مانند وسواس و ... است. وسواس هاى فكرى خيلى خطرناك تر و رنجآورتر است; هجوم افكار ناخواسته اى است كه وقتى از مبتلايان مى شنوم, تنم مى لرزد.

گاهى احساس مى كنم هيچ دردى بالاتر از آن وجود ندارد. فكرهايى به ذهن فرد مىآيد كه به هيچ كس هم نمى تواند بگويد. خيلى كه اعتماد مى كنند به يك روان شناس مى گويند. از چهره اش هم معلوم نمى شود. اين ها مسائلى است كه مى تواند به انديشه و انتظار امام زمان(عج) لطمه بزند. توجه داشته باشيم كه بايد مرز بين واقع بينى امام زمان و تخيلات و اوهام و افكار منحرف را بشناسيم و از هم ديگر تفكيك كنيم.