صبح وصل

دور از روي تو اي جان تا به كي؟

زآتش عشقت گدازان تا به كي؟

گل عذارا براميد صبح وصل

مبتلاي شام هجران تا به كي؟

تو به هر جمعي چو شمعي جلوه‌گر

من به كنج غم، پريشان تا به كي؟

در خم چوگان زلفت اي صنم

همچو گوي افتان و خيزان تا به كي؟

از حجاب زلف بنما روي خويش

ماه اندر ابر، پنهان تا به كي؟

كن زمي شيرينم اي ساقي مذاق

تلخ كاميهاي دوران تا به كي؟

بنده شو (محزون) به درگاه ظهور

غافلي از شاه خوبان تا به كي؟